Luna Incantatus

Πεθυμώ σε σιωπηλά τζιαι ήσυχα... Πεθυμώ σε μόλις ανοίξω τα μάθκια μου τζιαι πεθυμώ σε μόλις σιεπάσω το κορμί μου με τα σεντόνια τζιαι κλείσω τα μάθκια μου για να τζοιμηθώ. Πεθυμώ σε μόλις κάτσω να δουλέψω, την ώρα που βάλλω μες το πιάτο μου φαΐ. Άμμαν οδηγώ τζιαι άμμαν περπατώ τζιαι άμμαν μιλώ με κόσμο. Τζιαι κρατώ το στόμα μου κλειστό τζιαι εν καταλάβει κανένας τίποτε. Αλλά εγώ νιώθω την απουσία σου. Με ούλλη μου την ψυσιή. Τζιαι αναρωθκιούμαι πως γίνεται να μεν με νιώθεις που πονώ. Εμείς που ήμασταν συγχρονισμένοι.. εν γίνεται να μεν ηνιώθεις πόσο πονώ για σένα.. εν γίνεται να μεν ακούεις την ψυσιή μου που σπαράζει.. εν γίνεται.. 

I will go out of this world exactly like I came into it. Silently. Unnoticed. Carried by others. There will be no crying, no celebration. Like I've lived my little, sad life. Such a waste of life force, this. Such a waste of days. Nothing behind me and nothing before me. To be born. To suffer. To die. Such was the life that was gifted to me. With a great glimpse of sunshine in the middle, on loan. But with miserable, ordinary beginnings and endings, such that are not even worth mentioning.

Can you see me? Dead poets call on me from the void. I'm standing in the dark. Close but afar. The edge of darkness pulls on my leash. It knows my name. My real name. It commands me. The prince of pain follows me home every night. An old friend. A good friend. I hear your voice in dreams and I wish to not awake. Never awake. The universe never listens. The abyss whispers in my ears forgotten dreams. A warm embrace of nothingness. A woman's form sings the endless song of the shadows for me. It seduces me, tempts me to not return home. There's a gravity in the night that forces me, it compels me to yearn for the unseen. Do you see me?

Words slip through the cracks of my brain, my mind goes quieter and my spirit unrestful. The force that wields me lies motionless, the lids of my eyes full of images of distant past. No anchor for my thoughts, no wind for my life's sails. I float stationary as the waves come. I drink, I speak, I smile. Your name burned on the inside of my lips. I reminisce, I think, I cry. My destiny came and passed. Stop reading my words. It's despair. Stop thinking of me, you are dead. I am dead. We must be. A day you slept in my arms, a night you murdered me. What is real, my god? I dream to exist, I wake up to die. My words become numb and I'm afraid to stop writing. When the ink dries, it' s morning...

I was sang into existence from ashes and pain by the Lady of the Storm. A dark cloud floating alone in moonlight, so beautiful, so lonely. I can't remember if my life was real, if she was real, if she really did hold my hands in her own. I was sleeping on her feet, I was dreeming of existing, then we died. We danced, we sat in silence, we watched the demons of the forest grow old, we laughed, we named fairies, we let the rising sun burn us to dust.

In the midst of the darkness of the night and in its silence, when my senses go numb and my subconscious beyond, I can sometimes hear the gods whispering. It's unintelligible, what they're saying; to me it sounds like your laughter, I get a hint of the smell of your hair, I can feel your skin under the palm of my hands, and then I know that I'm brought close to you. When my eyes can close, my unrest can stand still, my heart feel warm and my skin touches skin, I can rest in your arms and finally forget my name. My spirit reaches out in despair, and the gods lull my soul to the eternal. For my love is dead and they feed off me.

Που να πεθάνω θέλω να ζω την πιό χαρούμενη μας μέρα ξανά τζιαι ξανά τζιαι ξανά στην αιωνιότητα. Τούτος εν ο Παράδεισος μου.

Είδα σε όνειρο προψές. Απλώναμεν πας το κρεβάτι τζι εμιλούσαμε περι ανέμων τζιαι υδάτων. Ένηξέρω αν ήταν φαντασία ή ανάμνηση μα ήταν το πιό ήρεμο που ήμουν μέσα σε πολλές μέρες.. Τόσον απλό μα τόσο μακρινό. Εν που τα απλά που σε ερωτεύτηκα. Εν που τα καθημερινά...  Τζιαι είδα σε τζιαι εψές όνειρο. Κάπου ήσουν τζι εμίλας με κόσμο τζι επέρνας ωραία τζιαι είσιες τη ράσιη σου γυρισμένη προς εμένα. Ήρτεν μου αυθόρμητα μες το όνειρο να σε αγκαλιάσω που πίσω. Όπως εκάμναμε πάντα. Να σε γυρίσω τζιαι να χορέψουμε μόνοι μας χωρίς μουσική τζιαι να μας κοιτάζει ο κόσμος σάννα τζι επελλάναμεν. Να σε γεμώσω φιλιά. Τζιαι αγκαλιές. Όπως εκάμναμεν πάντα.. Μα εν εγύρισες...

Εν τζιοιμούμαι.. Κλείω τα μμάθκια μου τζιαι νιώθω ότι είσαι τζιαμαί δίπλα μου τζιαι τζιοιμάσαι ήσυχα, αλλά πάω να σε αγκαλιάσω τζι εν έσιει κανέναν μες το κρεβάτι μου.. Ξυπνώ μες τη νύχτα τυφλός. Μες σε ένα σκοτεινό δωμάτιο με φώτα κλειστά, χωρίς παράθυρα. Εν ακούεται ήχος κανένας. Εβώβωσεν ο κόσμος δίχα σου. Εσκοτείνιασεν... Σιγά σιγά ξεκινούν πουμπουρκές τζιαι βροσιές τζιαι αέρηες. Χαμογελώ λλίο τζιαι γυρίζω πλευρό. Πρέπει να σιαίρεσαι τωρά. Ξεκινά η εποχή για αγκαλιές τζιαι χουχούλιασμα τζιαι καφέ βραστό τζιαι Χριστούγεννα τζιαι Harry Potter... ναι... πρέπει να έχωσες το πιγούνι σου μες το hoodie σου τζιαι να θκιεβάζεις fanfics μες το κρεβάτι σου. Ένηξέρω αν ελπίζω να έσιεις μιαν αγκαλιά να χωστείς μέσα ή αν προσεύχουμαι να πεθυμάς τη δική μου... Δαμαί που είμαι ο κόσμος εσίγησεν τζι εσκοτείνιασεν. Ψιθυρίζω μες τον κόρφο μου το όνομα σου σαν το ξόρκι, σαν το φυλαχτό του ύπνου. Τζιαι γύρνω τζιαι τζιοιμούμαι για λλίες ώρες αλλά ανήσυχα. Καρτερώ σε να στραφείς μες το κρεβάτι μου να πνά...