Ως δαμαί
Που να πεθάνω θέλω να ζω την πιό χαρούμενη μας μέρα ξανά τζιαι ξανά τζιαι ξανά στην αιωνιότητα. Τούτος εν ο Παράδεισος μου.
Φεγγαρόφως
Αγαπώ σε σγιαν αγαπά ο σκλάβος την τζυράν του, μυστικά τζιαι βάναυσα. Αγαπώ σε μανιχός μου, μες τα σκοτεινά, σπαραχτικά τζιαι απόλυτα. Αγαπώ σε που απόστασην, γιατί ήρτεν η ώρα να πάεις πάρακατω Χρυσάφιν μου. Γιατί εροκάνισεν με η θλίψη τζιαι εν έμεινεν άθθρωπος πιον μες το κουφάριν μου. Αποφεύγω σε όι γιατί εν σε θέλω να έρτεις πίσω, αλλά γιατί εν υπάρχει τίποτε στο οποίο μπορείς να στραφείς. Εν κάμνει να ακούεις την φωνή μου πιον. Η αγάπη μου έννεν αρκετή. Ετύλιξεν με το σύννεφον το μαύρον τζιαι επήρεν με μακριά σου. Τόσον τζιαιρόν μανισιή σου...χαρά στην αντοχή σου...πόσον πολλά με αγάπησες; Εγέμωσες μου την ψυσιήν μου φως τζιαι για τούτον εν να σε αγαπώ τζιει που την ύπαρξη, τζει που τζιαμαί που εν δυνατόν, τζιει που να τελειώσει ο κόσμος. Τωρά όμως εν ώρα να με αφήκεις να ξεκουραστώ τζιαι να γυρέψεις να εύρεις μιαν αγάπην όσον μεγάλη τζιαι ενθουσιώδη την έθελες πάντα. Τωρά εν η ώρα σου να ανθίσεις πλήρως τζιαι να σταθείς στο ύψος σου, να φτάσεις όσον ψηλά ήσουν πάντα προορισμένη ν...
Comments
Post a Comment