Αυκή των Νερών

Τα λόγια που εγέννησεν για σέναν η ψυσιή μου κρούζω τα θυσία στους θεούς των παλιών. Να μου στείλουν έναν αλουπό να μου συντίσιει τα μυστικά που το Χάος. Να ψυθιρίσω τ'όνομα σου πας τον αφρόν της θάλασσας για να αρμυρίσουν τα όνειρα σου με τη μυρωθκιά μου. Να φουντώσουν οι λέξεις την παλίρροια που' ννα σβήσει τη φωθκιά μου. Οι λέξεις που τες έπλασα για να σε αγκαλιάσουν, να σε τυλίξουν μες τα σπλάχνα τους τζιαι να σε ποτζιοιμήσουν. Οι λέξεις που τες έκλεψα για να σου τες χαρίσω. Κάμνω τες ξόρκι σήμερα πέρκιμον πνάσει ο νους μου.

Τα λόγια μου να ξηαστούν, η μνήμη μου να σβήσει, ποττέ μου να μεν έζησα, ποττέ να μεν υπήρξα. Μα η ξομολοημένη αγάπη μου ποττέ να μεν ησβήσει. Σφάγγω τα λόγια τα βαθκειά, τα ειλικρινά, που τη ψυσιή φκαρμένα. Μες το βωμό σας σφάγγω τα ώστι να σπαρταρήσουν. Το γαίμαν τους για σας φωθκιά τζιαι η ευτζή μου σπίθα.

Αθάνατη νά'ν' η φωνή μου που σου λαλεί
"Αγαπώ σε. Για πάντα."
Τζιαι ούλλα μου τα λόγια τα άλλα βουβά...