Μέρα 6η

Εκαρτερούσα ούλλη μέρα, που τες 4 το πρωί που ανοίξαν τα μάθκια μου, να σε δω! Τζιαι επεράσαν οι ώρες, επεράσαν οι αποστάσεις τζιαι ήρτεν η ώρα που αντίκρυσα τη φατσούα σου... πόσον όμορφα ένιωσα που σε είδα! Πόσον όμορφη είσαι! Πόσον πολλά σε επεθύμησα μέσα σε 6 μέρες που την τελευταία φορά που σε είδα! Αλλά τζιαι πόσο παράξενο τζιαι περίεργο το φιλί που σου έδωκα.. Ερώτησα σε αν μπορώ να σε φιλήσω τζιαι είπες διστακτικά ναι.. αλλα νομίζω εμετάνιωσες το ολόισια. Μασιαιρκά μες τα σπλάχνα μου το βλέμμα σου... Τζιαι όσον επέρναν η ώρα, όσον πιο πολλά σε έβλεπα τζιαι σε άκουα να μιλάς παραπάνω επελλάνισκα... που πόθο, που ζήλεια, που τρόμο, που πάθος αστείρευτο τζιαι ατέλειωτο.. Θέλω σε! Θέλω σε δική μου! Τζιαι θέλω να με θέλεις! Μόνον εμένα τζιαι τίποτε τζιαι κανέναν άλλον.. Μόνον εσύ μπορείς, τούντην φωθκιά, να την ησβήσεις! Μόνον εσύ να απαλύνεις τον πόνον τζιαι τον πόθο μου.. Βρέξε ψυσιή μου να σβήσει το λαμπρόν.. Βρέξε καρκιά μου τζι επύρωσεν ο καμός μου... Κάθε λεπτό μαζί σου εν χαραυγή... κάθε σου γελούι για μέναν ανάσα.. κάθε άγγιγμα ρίγος στη ραχοκικαλιά μου τζιαι κάθε ευκαιρία να είμαι κοντά σου μια στάλα δροσιστική στα κορυζιασμένα μου σιείλη...