Ετζιοιμήθηκα τζιαι εξύπνησα με τον πόθο σου σήμερα. Λίον τα πράματα που θκιεβάζω, λίον ο ενθουσιασμός μου που εν να σε δω, λίον το ότι έσιει πραγματικά πολλή τζιαιρό να σου τζιήσω με τούντον τρόπο, ηύραν χαραμάδα σκέψεις όι πρωτόγνωρες μεν, αλλά παλιές, παθκιασμένες γνωστές τζιαι πάνω που ούλλα ευπρόσδεκτες μες το νου μου. Σχεδόν μπορώ να νιώσω να αγκαλιάζω τον κορμό σου, να χαιδεύκω το δέρμα σου, να φιλώ τον λαιμό σου απαλά... Ήντα γεναίκα είσαι εσύ; Ήνταν που μού 'καμες; Εμάγεψες με με τα μμάθκια σου! Ετύλιξες με με το χαμογελούι σου! Επαγίδεψες με με το βλέμα σου το λάγνο τζιαι το ούλλον υποσχέσεις! Επέρασα ούλλες τες φωτογραφίες που είμαστεν μαζί. Τζιείντο βλέμα σου... ! Σαν γελούμε, σαν φιλιούμαστε, σαν χορτάνουμεν την Αγάπη μας...! Έχω τα ντοκουμέντα να δείξω των γιατρών ποιός με επέλλανεν... ποιός με έκαμεν να μεν ησκέφτουμαι τίποτε άλλο! Ποιός τζιαι γιατί με επαρανόησεν με πάθος, με πόθο, με λαγνεία, με επιθυμία! Να σε σφίξω μες τα αγκάλια μου τζι ας γύρω να πεθάνω! Ένα φιλ...