Μέρα 1η

Η μέρα εξεκίνησε με μένα να φεύκω που σπίτι σου για τελευταία φορά... Ένηξέρω που ηύρα τζιείνη τη δύναμη τζιαι τη γαλήνη τζιείνη την ώρα. Γενικά, άμμαν σε βλέπω να κλαίεις βρίσκω δύναμη για σένα. Γίνουμαι βράχος εγώ για να μπορείς να νιώσεις το vulnerability σου 100%. Γιατί αγαπώ σε τόσον πολλά τζιαι έρκεται μου τόσο naturally να σε προστατεύκω...
Επήα Λεμεσό μια χαρά. Ούτε εβούρουν, ούτε εσκέφτουμουν. Αλλά εν εμπορούσα να πάω σπίτι. Εν με χωρούσαν οι τόποι. Τούτη η σχέση εξεκίνησε με σένα να γυρίζεις σαν την άδικη κατάρα μες την πόλη τζιαι ετέλειωσε με μένα να κάμνω το ίδιο...
Αν μου ελαλούσεν κάποιος τζιείνη την ημέρα πως ήταν να πάμεν 12 χρόνια εν θα τον επίστευκα. Εν ενόμιζα πιθανόν να νιώσω τόσα πολλά, για τόσο πολλή τζιαιρό. Γιατί αλήθκεια εθκιάλεα σε κάθε μέρα που τούντα χρόνια ούλλα. Κάποιες μέρες πιό ενθουσιωδώς που άλλες, αλλά εθκιάλεα εσένα. Κάθε. Μέρα. Για 4343 μέρες...
Εν εκατάφερα να κλάψω άλλο μετά που έφυα που σένα. Είμαι μουθκιασμένος. Ένηξέρω πως να ζήσω χωρίς εσένα. Ξαφνικά εξανάγινα 20 χρονών τζιαι είμαι χαμένος. Εσύ ήσουν η άγκυρα μου τόσα χρόνια. Ήξερα πως ό,τι τζιαι νάρτει εν να το αντιμετωπίσουμεν μαζί. Τζιαι έτσι έζησα τη ζωή μου κουμπώντας το μισό μου βάρος πάνω σου. Αλλά εσύ είσιες τζιαι άλλο βάρος, δικό σου, να κουβαλάς... Πως σε επλήγωσα έτσι; Επανειλημμένα; Τον άθθρωπο που αγάπησα με ούλλο μου το είναι;; Τον άθθρωπο που με έκαμε να ονειρευτώ το μέλλον τζιαι να πιστέψω πραγματικά πως εν να εγερνούσαμε μαζί; Ένηξέρω γιατί... Είπες μου τόσες φορές "νιώθω μόνη μου", "εν νιώθω wanted".. Ένηξέρω πως έκαμα τούντο λάθος... Είμαι άθθρωπος λειψός τζιαι άδικος...
Η μάμμα σου εκατάφερε να με κάμει να φκάλω τα πρώτα δάκρυα της ημέρας. Είπε μου λόγια καλοσύνης τζιαι αγάπης τζιαι λόγια για να καταπραύνει τον πόνο μου. Εν να την πεθυμήσω. Αλλά το μόνο που μπορώ να σκεφτώ ούλλη μέρα, σαν το ανακοινώνω σιγά-σιγά ποτζιεί τζιαι ποδά, εν πόσο κανέναν άλλο σιερούι εν κάθεται μες τη χούφτα μου σαν το δικό σου. Καμιά αγκαλιά έννεν σαν τη δική σου. Εν έσιει ματούθκια σαν τα δικά σου. Ούτε να με δουν ξανά έτσι τζιαι ούτε να τα δω εγώ. Εκτός που τα δικά σου. Γιατί είσαι το Φεγγαρούι μου τζιαι ούλλα τα άλλα εν ο πόνος που σου προκάλεσα χωρίς να το θέλω. Μπορώ, όμως να το πω σίουρα. Αγαπώ σε με ούλλη μου την ψυσιή.

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Regrets

I miss how you would wake up next to me in the middle of the night and check up on me, kiss me, then go back to sleep, and never tell me. I miss how you would laugh at your own jokes, excitedly, as if you wouldn't be able to hold the punchline in any longer, like a kid. I miss how effortlessly you would slip your hand into mine, as if our hands were carved out of marble holding each other, for eons. I miss your voice. So, so much. Especially when it would go on and on about your latest obsession and then, after hours of talking, apologize for not asking me about my day, as if I had anything to say other than "I love you!". I miss hugging you. My face next to yours. Your body as close as physically possible to mine, feeling each other's warmth and professing love to each other with soft whispers. I miss dancing with you. In silence. Without music. In the middle of a student dorm room. Our socks touching, my feet shielding yours, my head resting on your shoulders. My ha...
Read more

My life

I will go out of this world exactly like I came into it. Silently. Unnoticed. Carried by others. There will be no crying, no celebration. Like I've lived my little, sad life. Such a waste of life force, this. Such a waste of days. Nothing behind me and nothing before me. To be born. To suffer. To die. Such was the life that was gifted to me. With a great glimpse of sunshine in the middle, on loan. But with miserable, ordinary beginnings and endings, such that are not even worth mentioning.
Read more

Φεγγαρόφως

Αγαπώ σε σγιαν αγαπά ο σκλάβος την τζυράν του, μυστικά τζιαι βάναυσα. Αγαπώ σε μανιχός μου, μες τα σκοτεινά, σπαραχτικά τζιαι απόλυτα. Αγαπώ σε που απόστασην, γιατί ήρτεν η ώρα να πάεις πάρακατω Χρυσάφιν μου. Γιατί εροκάνισεν με η θλίψη τζιαι εν έμεινεν άθθρωπος πιον μες το κουφάριν μου. Αποφεύγω σε όι γιατί εν σε θέλω να έρτεις πίσω, αλλά γιατί εν υπάρχει τίποτε στο οποίο μπορείς να στραφείς. Εν κάμνει να ακούεις την φωνή μου πιον. Η αγάπη μου έννεν αρκετή. Ετύλιξεν με το σύννεφον το μαύρον τζιαι επήρεν με μακριά σου. Τόσον τζιαιρόν μανισιή σου...χαρά στην αντοχή σου...πόσον πολλά με αγάπησες; Εγέμωσες μου την ψυσιήν μου φως τζιαι για τούτον εν να σε αγαπώ τζιει που την ύπαρξη, τζει που τζιαμαί που εν δυνατόν, τζιει που να τελειώσει ο κόσμος. Τωρά όμως εν ώρα να με αφήκεις να ξεκουραστώ τζιαι να γυρέψεις να εύρεις μιαν αγάπην όσον μεγάλη τζιαι ενθουσιώδη την έθελες πάντα. Τωρά εν η ώρα σου να ανθίσεις πλήρως τζιαι να σταθείς στο ύψος σου, να φτάσεις όσον ψηλά ήσουν πάντα προορισμένη ν...
Read more