Luna Incantatus

Η μέρα εξεκίνησε με μένα να φεύκω που σπίτι σου για τελευταία φορά... Ένηξέρω που ηύρα τζιείνη τη δύναμη τζιαι τη γαλήνη τζιείνη την ώρα. Γενικά, άμμαν σε βλέπω να κλαίεις βρίσκω δύναμη για σένα. Γίνουμαι βράχος εγώ για να μπορείς να νιώσεις το vulnerability σου 100%. Γιατί αγαπώ σε τόσον πολλά τζιαι έρκεται μου τόσο naturally να σε προστατεύκω... Επήα Λεμεσό μια χαρά. Ούτε εβούρουν, ούτε εσκέφτουμουν. Αλλά εν εμπορούσα να πάω σπίτι. Εν με χωρούσαν οι τόποι. Τούτη η σχέση εξεκίνησε με σένα να γυρίζεις σαν την άδικη κατάρα μες την πόλη τζιαι ετέλειωσε με μένα να κάμνω το ίδιο... Αν μου ελαλούσεν κάποιος τζιείνη την ημέρα πως ήταν να πάμεν 12 χρόνια εν θα τον επίστευκα. Εν ενόμιζα πιθανόν να νιώσω τόσα πολλά, για τόσο πολλή τζιαιρό. Γιατί αλήθκεια εθκιάλεα σε κάθε μέρα που τούντα χρόνια ούλλα. Κάποιες μέρες πιό ενθουσιωδώς που άλλες, αλλά εθκιάλεα εσένα. Κάθε. Μέρα. Για 4343 μέρες... Εν εκατάφερα να κλάψω άλλο μετά που έφυα που σένα. Είμαι μουθκιασμένος. Ένηξέρω πως να ζήσω χωρίς εσένα. ...

  Δεν υπάρχει τρόπος να ξεφύγω απ' την Αγάπη σου. Η βαρύτητα του Φωτός σου με ελκύει και με κρατάει δέσμιο, να γυροφέρνω την ύπαρξή σου αιώνια. Να πάω πού μακριά από σένα; Να ζήσω πώς μακριά από σένα; Τα φιλιά σου είναι το οξυγόνο μου! Οι αγκαλιές μας, τα χάδια μας με τρέφουν! Τα όνειρά μας το μόνο όχημα για το μέλλον! Κι αν σκοτεινιάσει το βλέμα μου, Αγάπη μου, μη διστάσεις, λάμψε και για τους δυό μας. Γίνε ο φάρος, ξανά, για να βρω το δρόμο μου σε σένα.

  Άνοιξε την τζιαι μεν φοάσαι...! Πάρε μιαν ανάσαν βαθκειάν, έλεγξε την καρτούλλα σου να μεν αρρωθυμά τζιαι άνοιξε την Πόρτα τζιαι εύκα! Έσιει έναν δρόμον που σε καρτερά. Έσιει αναμνήσεις που καρτερουν να τες κάμεις! Εν να αγαπήσεις ξανά! Εν να αγαπηθείς ξανά! Εν να νιώσεις του Έρους το άγγιγμα ξανά μες τα βλαντζιά σου! Τζι εγώ που 'ννα είμαι μια ανάμνηση ξηασμένη αμμά γλυτζιά, χρόνια πίσω, εν να άξιζεν που έζησα. Εν να άξιζεν που πόνησα, που ονειρεύτηκα, που εσκίρτισεν η ψυσιή μου μιτά σου! Γιατί όπου τζι αν είμαι εν να ξέρω ότι χαμογελάς. Όπου τζι αν είμαι την χαρά σου τζιαι το βλέμμα σου το γρουσόν εν να τα φορώ φυλαχτόν πας την ψυσιήν μου. Όπου τζιαι νά'μαι, όπου τζιαι νά'σαι, είμαι Αγάπη Αληθινή τζιαι Ατέλειωτη.