Luna Incantatus

Αγαπώ σε σγιαν αγαπά ο σκλάβος την τζυράν του, μυστικά τζιαι βάναυσα. Αγαπώ σε μανιχός μου, μες τα σκοτεινά, σπαραχτικά τζιαι απόλυτα. Αγαπώ σε που απόστασην, γιατί ήρτεν η ώρα να πάεις πάρακατω Χρυσάφιν μου. Γιατί εροκάνισεν με η θλίψη τζιαι εν έμεινεν άθθρωπος πιον μες το κουφάριν μου. Αποφεύγω σε όι γιατί εν σε θέλω να έρτεις πίσω, αλλά γιατί εν υπάρχει τίποτε στο οποίο μπορείς να στραφείς. Εν κάμνει να ακούεις την φωνή μου πιον. Η αγάπη μου έννεν αρκετή. Ετύλιξεν με το σύννεφον το μαύρον τζιαι επήρεν με μακριά σου. Τόσον τζιαιρόν μανισιή σου...χαρά στην αντοχή σου...πόσον πολλά με αγάπησες; Εγέμωσες μου την ψυσιήν μου φως τζιαι για τούτον εν να σε αγαπώ τζιει που την ύπαρξη, τζει που τζιαμαί που εν δυνατόν, τζιει που να τελειώσει ο κόσμος. Τωρά όμως εν ώρα να με αφήκεις να ξεκουραστώ τζιαι να γυρέψεις να εύρεις μιαν αγάπην όσον μεγάλη τζιαι ενθουσιώδη την έθελες πάντα. Τωρά εν η ώρα σου να ανθίσεις πλήρως τζιαι να σταθείς στο ύψος σου, να φτάσεις όσον ψηλά ήσουν πάντα προορισμένη ν...

I miss how you would wake up next to me in the middle of the night and check up on me, kiss me, then go back to sleep, and never tell me. I miss how you would laugh at your own jokes, excitedly, as if you wouldn't be able to hold the punchline in any longer, like a kid. I miss how effortlessly you would slip your hand into mine, as if our hands were carved out of marble holding each other, for eons. I miss your voice. So, so much. Especially when it would go on and on about your latest obsession and then, after hours of talking, apologize for not asking me about my day, as if I had anything to say other than "I love you!". I miss hugging you. My face next to yours. Your body as close as physically possible to mine, feeling each other's warmth and professing love to each other with soft whispers. I miss dancing with you. In silence. Without music. In the middle of a student dorm room. Our socks touching, my feet shielding yours, my head resting on your shoulders. My ha...

Της Νύχτας 'Νεράδες, Στοισιά του Βουνού, κροστείτε τη φωνή μου τη σπασμένη. Του Σκότους Βοή, Φέγγουσα Τριπλή, Βυζίν της Ζωής του Χαμαί, βάρ' μου 'φτιν. Η γη που την γην μες τα σπλάχνα μου, αέρας που ρει μες τ' αντζιά μου, γενιά που γενιάν που το Γάλαν Σου, γραμμή βοούσα που γαίμαν. Η ζωή μου ταΐνιν Σου για το Φως Σου. Η πνοή μου αντίδωρον της Σοφίας Σου. Βάρ' με τζιαμαί που ανήκω, τραούδα μου το Ξόρκιν της Γνώσης. Το Δρόμον που θέλεις να τον παρπατήσω, τον Πόνον που θέλεις να τον δημιουργήσω. Νανούρισ'με μες τα Σιέρκα Σου να πνάσω. Τζιοίμησ'με μες τ' Αγκάλια Σου να σωθώ.

Τα λόγια που εγέννησεν για σέναν η ψυσιή μου κρούζω τα θυσία στους θεούς των παλιών. Να μου στείλουν έναν αλουπό να μου συντίσιει τα μυστικά που το Χάος. Να ψυθιρίσω τ'όνομα σου πας τον αφρόν της θάλασσας για να αρμυρίσουν τα όνειρα σου με τη μυρωθκιά μου. Να φουντώσουν οι λέξεις την παλίρροια που' ννα σβήσει τη φωθκιά μου. Οι λέξεις που τες έπλασα για να σε αγκαλιάσουν, να σε τυλίξουν μες τα σπλάχνα τους τζιαι να σε ποτζιοιμήσουν. Οι λέξεις που τες έκλεψα για να σου τες χαρίσω. Κάμνω τες ξόρκι σήμερα πέρκιμον πνάσει ο νους μου. Τα λόγια μου να ξηαστούν, η μνήμη μου να σβήσει, ποττέ μου να μεν έζησα, ποττέ να μεν υπήρξα. Μα η ξομολοημένη αγάπη μου ποττέ να μεν ησβήσει. Σφάγγω τα λόγια τα βαθκειά, τα ειλικρινά, που τη ψυσιή φκαρμένα. Μες το βωμό σας σφάγγω τα ώστι να σπαρταρήσουν. Το γαίμαν τους για σας φωθκιά τζιαι η ευτζή μου σπίθα. Αθάνατη νά'ν' η φωνή μου που σου λαλεί "Αγαπώ σε. Για πάντα." Τζιαι ούλλα μου τα λόγια τα άλλα βουβά... 

Πεθυμώ σε σιωπηλά τζιαι ήσυχα... Πεθυμώ σε μόλις ανοίξω τα μάθκια μου τζιαι πεθυμώ σε μόλις σιεπάσω το κορμί μου με τα σεντόνια τζιαι κλείσω τα μάθκια μου για να τζοιμηθώ. Πεθυμώ σε μόλις κάτσω να δουλέψω, την ώρα που βάλλω μες το πιάτο μου φαΐ. Άμμαν οδηγώ τζιαι άμμαν περπατώ τζιαι άμμαν μιλώ με κόσμο. Τζιαι κρατώ το στόμα μου κλειστό τζιαι εν καταλάβει κανένας τίποτε. Αλλά εγώ νιώθω την απουσία σου. Με ούλλη μου την ψυσιή. Τζιαι αναρωθκιούμαι πως γίνεται να μεν με νιώθεις που πονώ. Εμείς που ήμασταν συγχρονισμένοι.. εν γίνεται να μεν ηνιώθεις πόσο πονώ για σένα.. εν γίνεται να μεν ακούεις την ψυσιή μου που σπαράζει.. εν γίνεται.. 

I will go out of this world exactly like I came into it. Silently. Unnoticed. Carried by others. There will be no crying, no celebration. Like I've lived my little, sad life. Such a waste of life force, this. Such a waste of days. Nothing behind me and nothing before me. To be born. To suffer. To die. Such was the life that was gifted to me. With a great glimpse of sunshine in the middle, on loan. But with miserable, ordinary beginnings and endings, such that are not even worth mentioning.

Can you see me? Dead poets call on me from the void. I'm standing in the dark. Close but afar. The edge of darkness pulls on my leash. It knows my name. My real name. It commands me. The prince of pain follows me home every night. An old friend. A good friend. I hear your voice in dreams and I wish to not awake. Never awake. The universe never listens. The abyss whispers in my ears forgotten dreams. A warm embrace of nothingness. A woman's form sings the endless song of the shadows for me. It seduces me, tempts me to not return home. There's a gravity in the night that forces me, it compels me to yearn for the unseen. Do you see me?